زائران از ورودی استان ایلام به‌سوی مرز مهران حرکت می‌کنند و با پدیده‌ای متفاوت روبه‌رو می‌شوند: «موکب‌های خانگی». برخلاف ساختارهای رسمی و بزرگ، این موکب‌ها در دل خانه‌ها و حیاط‌های کوچک شکل گرفته‌اند؛ جایی که هزینه‌شان نه با مبالغ کلان، که با برکتِ نیتِ خالصانه و میراث شهدای وطن تأمین می‌شود.

در مسیر رسیدن به مرز مهران، معنای «مسافر» با عبور از خاک ایلام تغییر می‌کند. این‌جا جاده‌ها تنها مسیر پیاده‌روی نیستند؛ پل ارتباطی میان خادمان بومی و زائران کربلا هستند. خانه‌های روستایی و شهری ایلام نیز با نیت‌های خالصانه از دیوارها فراتر رفته‌اند و به موکب‌هایی بی‌سقف اما سرشار از برکت بدل شده اند

موکب‌های مهران، فراتر از یک ایستگاه خدمات‌رسانی، بازنمایی همبستگی اجتماعی بی‌نظیری هستند؛ جایی که مرز میان میزبان و مهمان از میان برداشته می‌شود و همه در یک هدف واحد — «میزبانی بی‌منت» — هم‌پیمان می‌شوند.

«به عشق رهبر شهید، خانه‌ام را موکب کردم»

در حاشیه جاده‌های منتهی به مهران، خانه‌هایی دیده می‌شوند که درهایشان برای خستگی زائران گشوده است.

خانم «سارایی»، یکی از این میزبانان، خانه‌اش را با الهام از مسیر شهیدان به موکبی کوچک تبدیل کرده است. او در گفت‌وگو با ما می‌گوید؛ پس از شهادت رهبر عزیزم، تصمیم گرفتم راه خدمت را ادامه دهم. با کمک همسایه‌ها، حیاط خانه‌مان را برای پذیرایی از زائران آماده کرده‌ایم تا لبخند، خستگی را از تن آن‌ها بزداید.»

 برکت قدم‌های زائر در روستاهای ایلام

این موضوع تنها به شهرها محدود نیست. در روستاها نیز مردانی چون «حاج‌علی رحیمی» خانه‌هایشان را به کاروان‌سرایی برای عبور زائران بدل کرده‌اند. او با نگاهی سرشار از ارادت می‌گوید؛ ما چیزی برای عرضه نداریم؛ این زائران هستند که با قدم‌هایشان به خانه‌های ما برکت می‌آورند. دیدن لبخند یک پیرمرد زائر، تمام خستگی‌های سال را از تن من بیرون می‌کند.

سنگر جدید بانوان مهران؛ از جبهه تا موکب

در میان انبوه خادمان، موکب‌های بانوان قصه‌ای متفاوت از استمرار خدمت دارند. از مادربزرگانی که در دوران دفاع مقدس پشتیبان رزمندگان بودند تا دختران جوانی که امروز در مدیریت موکب‌ها نقش‌آفرینی می‌کنند، همگی بر این باورند که خدمت به زائران امتداد همان سنگر قدیمی است.

یکی از خادمان بانوی مهران می‌گوید؛ «امروز هم همان سنگر است؛ فقط لباس رزمندگان عوض شده و اکنون زائران امام حسین (ع) مهمان ما هستند.

ایثار در اوج؛ وقتی دیه فرزند، نذرِ راه حسین (ع) می‌شود

در میان این ایثارها، روایت‌های تکان‌دهنده‌ای نیز به چشم می‌خورد. مادری در ایلام که پس از از دست دادن فرزندش در حادثه‌ای رانندگی، تمام مبلغ «دیه» را به نذر راه امام حسین (ع) و تجهیز موکب‌های خدمت به زائران اختصاص داد، نمادی از پیوند عمیق میان ایثار شخصی و خدمت مذهبی در این منطقه است.

آری؛ ایلام و مهران، به‌واسطه میزبانی کریمانه و خدمت صادقانه به زائران اربعین، برای همیشه در قلب و خاطره زائران حسینی ماندگار خواهند ماند.

کد خبر /۱۱۶۰۵۴