اهمیت مدرسه، آموزش و حضور مستمر فرزندانمان در کلاس درس بر کسی پوشیده نیست. ما در عصر دانایی زندگی می‌کنیم؛ عصری که سواد، آگاهی و مهارت، مهم‌ترین سرمایه نسل آینده به شمار می‌رود.

با این حال، چند سالی است که به دلایل و بهانه‌های گوناگون، فرزندان ما از حضور مستمر در کلاس‌های درس بازمی‌مانند و اگر این روند ادامه پیدا کند، باید نگران روزی باشیم که با نسلی روبه‌رو شویم که از سواد کلاسیک و بنیان‌های اساسی یادگیری فاصله گرفته است.

گویا در سال‌های اخیر، برای تعطیلی یا غیرحضوری شدن مدارس، بهانه‌های متعددی ردیف شده است؛ یک روز بارندگی، روز دیگر یخبندان، روزی به بهانه آنفلوانزا و بیماری‌های فصلی و روزی دیگر با طرح شایعات و نگرانی‌های ناشی از احتمال جنگ و ناامنی

در این میان، بخشی از رسانه‌ها و خانواده‌ها نیز به جای کمک به مدیریت شرایط، به گروه‌های فشار تبدیل شده‌اند و با هر اتفاقی، مسئولان ذی‌ربط را زیر فشار می‌گذارند.

البته تردیدی نیست که سلامت و امنیت دانش‌آموزان باید در اولویت باشد و در شرایط واقعاً اضطراری، تصمیم‌گیری برای تعطیلی مدارس کاملاً قابل دفاع است؛ اما پرسش اساسی اینجاست: آیا قرار است هر پدیده طبیعی، هر نگرانی و هر شایعه‌ای به عاملی برای توقف آموزش حضوری تبدیل شود؟

واقعاً فرزندان ما چه زمانی فرصت پیدا خواهند کرد دست‌کم چهار روز متوالی، بدون حاشیه و وقفه، در کلاس درس حاضر شوند و به تحصیل بپردازند؟

از سوی دیگر، در جامعه ی امروز، با یک تناقض قابل تأمل مواجه هستیم، بسیاری از خانواده‌ها برای آموزش‌های غیررسمی فرزندانشان، از کلاس‌های زبان خارجی و موسیقی و نقاشی گرفته تا کلاس‌های آمادگی کنکور و فعالیت‌های ورزشی، هزینه‌های قابل توجهی می‌پردازند و برای حضور فرزندانشان در این برنامه‌ها برنامه‌ریزی می‌کنند؛ اما به محض آنکه نوبت به مدرسه و آموزش رسمی می‌رسد، گاهی فریاد وااسفا و وا‌مظلوما سر می‌دهیم و حضور دانش‌آموز در کلاس درس به موضوعی قابل مناقشه تبدیل می‌شود!

به نظر می‌رسد وقت آن رسیده است که در نوع نگاه خود به مدرسه و جایگاه آموزش رسمی تجدیدنظر کنیم. مدرسه صرفاً ساختمانی برای حضور چندساعته دانش‌آموزان نیست؛ مدرسه بستر شکل‌گیری شخصیت، تقویت مهارت‌های اجتماعی، یادگیری نظم، مسئولیت‌پذیری و کسب دانش است.

هیچ آموزش مجازی یا کلاس فوق‌برنامه‌ای نمی‌تواند به‌طور کامل جایگزین همه کارکردهای مدرسه و تعامل مستقیم دانش‌آموزان و معلمان شود.

البته این سخنان به معنای نادیده گرفتن ضعف‌ها و کاستی‌های نظام آموزشی نیست.کیفیت آموزش، محتوای درسی، روش‌های تدریس و امکانات مدارس، همگی موضوعاتی هستند که باید با جدیت مورد نقد و اصلاح قرار گیرند.
اما نقد کیفیت آموزش، یک موضوع است و محدود کردن مکرر حضور فیزیکی دانش‌آموزان در مدارس، موضوعی دیگر. نباید ضعف‌های موجود را بهانه‌ای برای کمرنگ کردن جایگاه مدرسه و آموزش حضوری قرار دهیم.

بیایید به جای عادی‌سازی تعطیلی مدارس، برای حفظ جریان آموزش تلاش کنیم. سلامت دانش‌آموزان مهم است، اما آینده علمی و تربیتی آنان نیز به همان اندازه اهمیت دارد.

جامعه‌ای که نگران آینده فرزندان خود است، باید بیش از هر چیز نگران گسست مداوم زنجیره آموزش باشد. فراموش نکنیم که فرصت یادگیری، به‌ویژه در سال‌های طلایی تحصیل، قابل بازگشت نیست.

مدرسه را دریابیم؛ پیش از آنکه بهای بی‌توجهی امروزمان را فردا با نسلی کم‌دانش‌تر و کم‌مهارت‌تر بپردازیم.

کد خبر /۱۱۸۱۳۹