هر چند شرایط کشور ما همچنان جنگی است و دشمنان چشم طمع به سرزمین پر خیر و برکت ایران را داشته و در طول تاریخ ایران را بعنوان چهار راه ارتباطی و سرزمینی که خود خلاصه ای از جهان است و مردمان آن نجیب زادگان هستند، شناخته اند و چشم بر آن برنداشته و نخواهندداشت، ایلام نیز بعنوان قسمتی از این سرزمین پرافتخار، سرزمینی آباد است، با نعمت های زیر زمینی و روی زمینی،
اما گاهی از آمار درخواستهای کار و بیان اندوه های انباشته، همین نجیب زاده گان به تنگ می آییم و دهها چرایی به ذهن ما خطور خواهد کرد، که چه باید کرد؟؟؟!!!
گاهی هم شاهد گلایه ها و بغض ها و حتی در پاره ای اوقات تهدیدها هستیم، که اگر منابع زیر زمین به روی زمین آورده شوند، بدون شک شاهد این آسیب ها هم نخواهیم بود.

استان ایلام از نظر برخورداری از منابع نفت و گاز، یکی از مناطق استراتژیک و ثروتمند کشور به شمار می‌رود؛ استانی که بیش از ۴ درصد ذخایر نفتی و حدود ۱۱ درصد ذخایر گازی کشور را در دل خود جای داده و بنا بر اعلام برخی مسئولان، حدود ۹۰ درصد منابع نفت و گاز غرب کشور در محدوده جغرافیایی آن قرار دارد.

وقتی در سال گذشته در سفر ریاست محترم جمهوری، مامور به جمع آوری داشته ها و منابع نفتی ایلام شدیم، ار این همه ثروت به وجد آمدیم و از این همه مظلومیت به ستوه!!!

وجود میدان‌های بزرگ نفتی همچون آذر، دهلران، چشمه‌خوش، دانان و پایدار غرب، در کنار میدان گازی تنگ‌بیجار، پالایشگاه گاز ایلام و مجتمع‌های پتروشیمی، ظرفیت کم‌نظیری برای توسعه اقتصادی، اشتغال‌زایی، سرمایه‌گذاری و ایجاد صنایع پایین‌دستی فراهم کرده است.

اما همچنان مسئولین نفت و گاز غرب در راستای دستاورد سازی برای استان همسایه و هزینه کردن برای آن و هزینه تراشی برای صاحب اصلی منابع.

اما پرسش اساسی و تأمل‌برانگیز اینجاست: استانی که چنین سهمی از ثروت ملی را در اختیار دارد، چرا همچنان با مشکلات جدی در حوزه اشتغال، زیرساخت، معیشت و توسعه اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند؟

آیا سهم ایلام از این همه ثروت زیرزمینی، باید صرفاً استخراج و انتقال منابع باشد یا مردم این دیار نیز حق دارند آثار ملموس این سرمایه ملی را در زندگی، رفاه، اشتغال و آینده فرزندان خود ببینند؟

کد خبر /۱۱۸۲۲۸