در هیاهوی اداره‌ها و رفت‌وآمد پرونده‌ها، جایی هم هست که کمتر دیده می‌شود؛ پشت یک میز ساده، روبه‌روی صفحه‌ی روشن یک سیستم؛ جایی که مسئول روابط عمومی نشسته است.

کار ما بیشتر شبیه دویدن است تا نشستن.بدو بدو از جلسه‌ای به جلسه دیگر، از مراسمی به دیداری، از یک تماس تلفنی تا ده‌ها پیام و هماهنگی و بعد، وقتی همه چیز تمام شد و سالن‌ها خلوت شد، تازه نوبت ماست؛ نشستن پشت سیستم و شروع روایت.

گاهی خبری که منتشر می‌شود فقط چند خط است؛ چند جمله کوتاه درباره‌ی یک نشست، یک صلح و سازش، یا یک اقدام.اما پشت همان چند خط، ساعت‌ها دوندگی، پرس‌وجو، هماهنگی و بازنویسی خوابیده است.

گاهی عکسی در خروجی رسانه‌ها منتشر می‌شود که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد؛اما برای همان عکس، ساعت‌ها زمان گذاشته‌ایم؛ انتخاب، ویرایش، تنظیم نور و قاب، تا تصویری در شأن عدالت و صلح منتشر شود.

همه این‌ها در حالی است که پس از ۱۷ سال خدمت افتخاری در شورای حل اختلاف، هنوز خود را تنها خادمِ خاک‌خورده‌ی این عرصه می‌دانیم؛ با کمترین امکانات و حداقل دریافتی، اما با همان انگیزه‌ای که از روز نخست ما را در این مسیر نگه داشته است؛ عشقی به خدمت و باوری عمیق به فرهنگ صلح و سازش.

روابط عمومی یعنی همین؛ یعنی کسی که گزارش همه را می‌نویسد اما کمتر کسی از تلاش‌های او می‌نویسد. کسی که صدای تلاش دیگران را بلند می‌کند،
اما صدای خستگی خودش کمتر شنیده می‌شود.

روزها در رفت‌وآمد و پیگیری می‌گذرد و شب‌ها در سکوت یک اتاق و نور مانیتور؛
در حال نوشتن خبری کوتاه از اتفاقی بزرگ به نام «صلح».

شاید کار ما دیده نشود، شاید بسیاری ندانند پشت هر خبر کوتاه چه مسیر طولانی‌ای بوده است، اما ما خوب می‌دانیم چرا هنوز مانده‌ایم؛ چرا که باور داریم روایت صلح، ارزش تمام این دوندگی‌های بی‌پایان را دارد.

کد خبر/۱۱۳۹۳۶