تاریخ ایران، یادآور ایستادگی ملت در برابر تهاجم دشمنان است، ایستادگی که سبب پیوند ناگسستنی میان «شهادت» و «امنیتِ آینده» شده است. جنگ تحمیلی اخیر تنها یک نبرد نظامی نبود؛ بلکه مدرسه‌ای برای تربیت نسل‌هایی برای آینده بود.

با آغاز تجاوز دشمن صهیونی_امریکایی به خاک کشور در اسفند سال گذشته و شهادت رهبر فرزانه انقلاب، حفاظت از میهن با برپایی تجمعات شبانه شکل گرفت. در این میان مرزبانان و نیروهای مسلح با فداکاری های بی وقفه و با پاسداری از مرزها، امنیت را برای خانواده ها رقم زدند.

شهید حسین قاضی زاده از شهدای جنگ رمضان، متولد ۱۳۶۴ زاده شهرستان ایوان، ۲۱ سال از عمر خود را در خط مقدم و در مرزها سپری کرد. او بامداد دهم اسفندماه سال گذشته و یک روز بعد از آغاز جنگ تحمیلی، ساعت سه صبح در حین خدمت توسط دشمن صهیونی_ امریکایی در هنگ مرزی مهران به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

عشقی که در مرزها ریشه داشت..

طیبه قاضی‌زاده، همسر شهید حسین قاضی‌زاده در گفتگویی یقین دارد مقیاسی برای سنجش عشق نیست؛ او در میان خاطرات زندگی مشترکش، معنای واقعی ایثار را درک کرد.

وی در گفتگویی زندگی خود را اینچنین روایت می‌کند؛ ازدواج ما در سن جوانی آغاز شد. من ۲۴ و حسین ۳۰ سال داشت. او برای من فراتر از یک همسر بود. همیشه با خودم می‌گفتم خدا چقدر به من لطف کرده که با چنین مردی ازدواج کرده ام.(با گریه)

همسر شهید قاضی زاده ادامه داد؛ حسین متولد نه اسفند ۱۳۶۴ بود. او یک روز بعد از تولدش یعنی (دهم اسفندماه )در حین خدمت در هنگ مرزی مهران به شهادت رسید.  آن شب همراه او ۲۲ جوان از آینده‌ای که باید می‌ساختند، محروم شدند و به شهادت رسیدند.

وی عنوان کرد؛ با شنیدن خبر مجروح شدن همسرم، هنوز امیدی به زنده بودنش داشتم. چند ساعت بعد که خبر شهادتش را به من دادند دنیا به یکباره روی سرم خراب شد، باورش برایم سخت بود که حسینم دیگر نیست.. تجربه‌ای تلخی که برای هیچ‌کسی آرزو نمی کنم..

میراث شهید، دو فرزند هشت و یک و نیم ساله..

طیبه خانم ادامه داد؛  میراث او، دو فرزند به نام روشا ۸ ساله و محمد رادین که در روز شهادت او، تنها یک و نیم سال داشت هستند. آن‌ها اکنون در میان خاطرات پدرشان بزرگ می‌شوند و هر روز بهانه ی او را میگیرند..

وی در ادامه از ویژگی‌های اخلاقی همسر شهید سخن گفت؛ شخصیت برجسته و اخلاق نیکوی حسین او را به مقام والای شهادت رساند. او برای رسیدن به این جایگاه، لیاقت داشت.

آرزوهای شهیدی که در سایه‌ی خدمت به وطن، معنا گرفت.. 

همسر شهید از آرزوهای ناتمام همسرش نیز می گوید؛ سکونت در خانه‌ای نو که پنج ماهِ بیشتر طول نکشید و به یادگاری ابدی تبدیل شد. و تماشای بزرگ شدن فرزندانش که با رفتن او ناتمام ماند. آرزوهای حسین در سایه‌ی خدمت به وطن، معنای دیگری گرفت.

وی اضافه کرد؛ این اواخر همسرم خیلی نگرانِ ما بود،. چند ساعت قبل از شهادتش از من خواست که مراقب بچه‌ها باشم، با گریه به او گفتم بدون تو نمی‌توانم، اما میکفت؛ نه، تو قوی هستی، تو می‌توانی..

خانم قاضی زاده بیان داشت؛ زندگی مشترک ما ده سال بیشتر طول نکشید، اما پیوند عاطفی خوبی بین ما بود، ما همدیگر را به اسم (قلب) صدا میزدیم، طیبه در حالی که گریه امانش را گرفته بود با صدای گرفته فریاد میزد؛ دلم برای حسین تنگ شده دیگر طاقت دوری او را ندارم.

کادوی تولدی که هرگز به دست پدرش نرسید..

وی با گریه ادامه داد: دخترم پول‌های توجیبی‌ اش را برای ابراز عشق و تبریک تولد به پدرش جمع کرده بود، حسین روز تولدش بین ما نبود و روشا بی صبرانه و با تمامِ وجود، منتظر بود تا او از مهران برگردد، او حتی با لحنی کودکانه  به پدرش زنگ زد و گفت: با تو قهرم، چرا برای تولدت به خانه نمی‌آیی..

همسر شهید افزود: در دنیای کودکان، بزرگ‌ترین اتفاق، رسیدنِ لبخندِ پدر به خانه است. برای دخترمان نهم اسفند تنها یک تاریخ نبود؛ روزی بود که قرار بود با یک «پاکتِ کوچک» و یک «گل» دنیا را به پدرش هدیه دهد.

طیبه قاضی زاده افزود؛  پدر در  دفاع از وطن، به لقای ابدی رسید و آن کادو روشا در میانِ انتظار ما بجا ماند..

گفتنی است؛ در جریان جنگ تحمیلی رمضان به ایلام ۷۲ نفر به فیض عظیم شهادت نائل آمدند که از این تعداد، ۵۶ نفر بومی استان هستند.

کد خبر/۱۱۴۴۷۴