صبح یکشنبه، با یک طوفان شروع شد. اول خبر، باورنکردنی‌ بود؛ شهادت رهبر معظم انقلاب؛ بعد نوبت به تو رسید. مردی که انگار قرار بود همیشه باشی، تکیه‌گاه باشی، آن نقطه امنی باشی که ذهن آشفته از جنگ و سیاست، در پناه عقلانیت و غیرتت آرام می‌گرفت.

خبر آمد، اما دلمان نیامد باور کنیم. پیش خانواده گفتم: «امیدوارم اتفاقی برای دکتر نیفتاده باشد…» همان جمله‌ای که در دل هزاران ایرانی دیگر هم پیچید. چون تو برایمان فقط یک مسئول نبودی؛ “سوپاپ اطمینان” بودی، آن مرد زیرک و انقلابی که در طوفان هیاهو، لحظه‌شناس و استوار می‌ماندی.

یادت هست در روزهای سخت جنگ، آن دوازده روز پرتلاطم، تا همین روزهای اخیر جنگ تحمیلی آمریکایی صهیونیستی، چطور مثل دژی مستحکم، امید را در دل‌ها زنده نگه داشتی؟ حضورت یک رسانه تمام‌عیار بود؛ رسانه‌ای از جنس صداقت، شجاعت و تدبیر. خاری بودی در چشم دشمنانی که طاقت دیدن انسجام ایران را ندارند.

حالا، بی‌تو…

اما چه می‌شود کرد که «بنده‌ی خدا، به خدا پیوست.» و چه زیباست این پیوستن، آن‌هم در سحرگاه ماه مهمانی خدا، دست در دست فرزند و یاران وفادار. گویا سعادت، اینگونه رقم خورده بود که علی لاریجانی، پس از عمری مجاهدت بی‌ادعا، در حالی که هنوز دغدغه‌اش ایران و انسجام بود، مهمان سفره رمضان و میهمان درگاه حق شود.

رفتن تو برای ما حادثه‌ای سنگین و جانکاه است، اما خوشا به حالت که به آرزوی دیرینه‌ات رسیدی. آغوش امن شهدا باز بود و تو به کاروانی پیوستی که امامشان علی‌ست و قافله‌سالارش سیدالشهدای جبهه مقاومت. به استادت مطهری، به حاج قاسم عزیز و به سید حسن نصرالله رسیدی؛ جایی که جایزالجمیع همه مجاهدان راه حق است.

روحت شاد، ای سوپاپ اطمینان دل‌ها، مرد اعتدال و عقلانیت و تدبیر انقلابی. راهت پابرجاست و یادت، تا همیشه، چراغ راه این ملت.

کد خبر /۱۱۲۵۴۷