امروز، جمعه ای دیگر است در ماه محرم ، روزی که به رسم معمول در انتظار طلوع نور منجی عالم بشریت هستیم، اما گویی خورشید، از شرم این فقدان عظیم یعنی شهادت فرزند زهرای اطهر س، پشت ابرهای سوگ پنهان شده است.

امروز، بغض تاریخ، گلو را می‌فشارد، چرا که نه تنها یک رهبر، که ستون استوار جبهه‌ی حق، در برابر تیغ اشقیا به خاک افتاده است.

ای پدر جان امت! ای که خون تو، بازتاب همان خون جریانی است که در عطش کربلا، تشنه‌ی حق ماند.

امروز که تیغ ستمگران، قصد از میان برداشتن پاسبان مقاومت را داشتند، تنها ندیدیم که پیکر مطهر رهبری را می‌افکنند، بلکه دیدیم که بازگشت همان نقش سیدالشهدا را در سپیده‌دم تاریخ تماشا می‌کنیم.

شهادت امام و مولا و مقتدایمان، نه یک پایان، که تجلی دوباره‌ی همان خون سرخ کربلاست، خونی که هرگز در برابر ذلت، سر خم نمی‌کند.

براستی آیا با شهادت یک پیشوا، مسیر حق تاریک می‌شود؟ هرگز! امروز که دل‌هایمان از فراق تو ای بزرگ مرد تاریخ، پاره‌پاره است و اشک‌هایمان، در انتظار تشییع پیکر مطهرت، راه آسمان را می‌جویم، تنها یک حقیقت در رگ‌های ما جاری است، همان که همیشه در دیدارهایتان با مخاطبین فریاد می زدی؛ «هیهات من الذله»

ای سرور ما! اگرچه امروز چشم‌های ما، اشک‌بار و شانه‌هایمان، از سنگینی این مصیبت لرزان است، اما بدان که این اشک‌ها، سوگ ضعف نیستند، این‌ها اشک‌های شعله‌ور عهد و پیمان‌اند.

ما امروز، در این جمعه‌ی پردلتنگی، سوگند می‌خوریم که مسیر تو را، از دل طوفان‌ها و از میان خون‌ها، به مقصد برسانیم.

پرچم مقاومت که تو با خون قلب خود برافراشتی، هرگز بر زمین نخواهد افتاد، تو رفتی تا ما در تکیه‌ی ایستادگی‌ات، معنای آزادی را بیاموزیم.

راهت، از خون جریانی که در کربلا ریخت، تا خون تیغ اشقیا بر پیکر تو، یکی است، راهی که وعده داده شده پایانش، پیروزی نهایی حق بر باطل است.

سرورمان! شهادت تو، آغاز دوباره‌ی قیام است و فرزندان وفادارت یعنی آحاد ملت و امت مبعوث شده ایران اسلامی، تا آخرین نفس، راه تو را ادامه می‌دهند، هیهات از فرزندان و عاشقانت اگر در مسیر تو، زانو بزنند.

کد خبر /۱۱۵۱۰۸