از سر بیکاری داشتم توی اینستاگرام می چرخیدم، که بصورت اتفاقی پرت شدم وسط پیجی که از مراسمات عروسی قدیم ، فیلم گذاشته بود.

عروسی در روستاها که مردم با مینی بوس به روستای همسایه می رفتند.

مراسمات عامیانه، عادی و صمیمی، غذا خوردن توی ظرف های مشترک و داخل “مَژمه”، طبق گردانی برای جمعکردن هدایای فامیل، رقص و آهنگ های به قول امروزی جوادی، گریه و شرم بیش از حد عروس و زیر تور قایم شدنش و پوشیدن چادر تا رسیدنش به خانه، جمع شدن مردم بالای پشت بام ها، جمعیت زیاد و لباس های رنگارنگ و ساده…

جدا بودن مراسمات زنانه و مردانه، رو گرفتن مهمانان خانم هنگام ورود داماد به داخل مراسم …

آرایش ساده و ابتدایی و ماتیک قرمز و رژ گونه ی آتشین عروس و فُکُل عروس خانم …

جمع شدن زنان بزرگ و خواندن شعرهای محلی، که اگر مثل من پیر باشید، خودمان هم نمونه اش را داشتیم؛ “هیو میو خوش اومیو…”

یادش بخیر، انگار یک قرن از آن روزها گذشته، حالا با این رسم و رسومات غلطی که متأسفانه همین اینستا انداخته وسط زندگی مردم، کسی به کم راضی نیست و تالار باید گران ترین باشد، مهمانان باید گزینش شده باشند، خودرو باید شاسی ترین مدل و چشم درآرترین نوع باشد، آرایش باید خفن ترین باشد، لباس عروس و تاج و گل و اکیپ فیلمبرداری و سناریو نویسی برای کلیپ پخش کردن در شب عروسی و هزار کوفت و زهرمار دیگر که هم عروسی ها را مصنوعی کرده و هم جوانان و خانواده ها را از تشکیل زندگی مشترک ترسانده…

بجز این داستان ها، زمانی فیلم عروسی را توی هزار پستو و گاوصندوق قایم می کردند که کسی نبیند و حالا خواجه حافظ شیرازی هم از تمام جزئیات مراسم پرخرج و بیخود عروسی خبردار می شود و در مورد جزئیات هم نظر می دهد.

بین خودمان بماند؛ روزگاری ، بعضی ها بخاطر تهدید پخش شدن عکس‌هایشان ، تن به ازدواج می دادند و اما حالا همه ی زندگی آدم ها آمده کف اینستا و فضای مجازی و دیگر کسی از پخش شدن عکس هایش هم ترسی ندارد…

این روزها بدون آنکه بفهمیم، رسانه‌های اجتماعی و فرهنگ مصرف‌گرایی، ارزش‌ها و سنت‌های فرهنگی قدیمی مان را تحت تأثیر قرار داده‌اند و دیگر اثری از ارزش‌های اصیل فرهنگی خودمان نیست.

آن روزها، ساده بودیم، ولی خوشحال. حالا همه چیز داریم، اما خوشحالی‌مان فیلتر دارد… مثل همان فیلترهای مصنوعی اینستاگرام!