در جاده‌ای که میلیون‌ها قدم، مقصدی مشترک را دنبال می‌کنند، گاهی آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آید، شتاب است؛ شتاب رسیدن، شتاب عبور و شتاب خدمت. اما اربعین، تنها مسیر پیمودن نیست؛ فرصتی است برای دیدن، شنیدن، اندیشیدن و شناختن. درست در همین نقطه است که «شین» معنا پیدا می‌کند.

شین، اگرچه در ظاهر یک موکب است، اما می‌تواند فراتر از یک ایستگاه خدمت‌رسانی تعریف شود؛ مکثی فرهنگی در دل مسیر اربعین؛ جایی که زائر، علاوه بر رفع خستگی جسم، فرصتی برای لمس فرهنگ، هنر، هویت و روایت مردم ایلام پیدا می‌کند.

ارزش واقعی شین، در همین تغییر نگاه نهفته است؛ اینکه اربعین تنها با آب و غذا ماندگار نمی‌شود، بلکه با تجربه‌های فرهنگی در حافظه زائر باقی می‌ماند. هنری که روایت می‌کند، موسیقی آیینی که احساس می‌آفریند، صنایع‌دستی که از ریشه‌های یک سرزمین سخن می‌گوید، نمایش، عکس، ادبیات، پوشش بومی و حتی شیوه میزبانی مردم، هر کدام بخشی از این تجربه‌اند.

یکی از ارزشمندترین دستاوردهای شین، دیده شدن زنانی بود که سال‌ها بی‌هیاهو در دل روستاها و شهرهای استان، هنر و تولید را زنده نگه داشته‌اند. حضور زنان کارآفرین در این فضا تنها فرصتی برای عرضه محصولاتشان نبود؛ بلکه معرفی بخشی از هویت فرهنگی ایلام بود. آنان روایتگر صبوری، خلاقیت و ریشه‌های این سرزمین بودند و شین نشان داد که توسعه فرهنگی، بدون دیده شدن ظرفیت زنان، کامل نخواهد بود.

در کنار این ظرفیت، توجه به محیط‌زیست نیز می‌تواند به یکی از ارکان هویتی شین تبدیل شود. سرزمینی که با کوه، دشت، جنگل و طبیعتش شناخته می‌شود، سزاوار آن است که در بزرگ‌ترین اجتماع انسانی جهان، روایتگر مسئولیت‌پذیری در برابر طبیعت نیز باشد. اربعین می‌تواند پیام‌آور احترام به زمین باشد؛ همان‌گونه که پیام‌آور کرامت انسان است.

اما شاید مهم‌ترین پرسش این باشد که آیا شین تنها برای چند روز اربعین تعریف شده است؟ اگر پاسخ مثبت باشد، بخشی از ظرفیت آن نادیده گرفته خواهد شد. شین باید در تمام سال زنده بماند؛ به خانه‌ای برای فرهنگ تبدیل شود؛ فضایی برای نشست‌های هنری، روایت‌نویسی، نمایشگاه‌های عکس، کارگاه‌های آموزشی، معرفی صنایع‌دستی، اجرای هنرهای آیینی، گفت‌وگوهای فرهنگی و گردهمایی هنرمندان. اربعین می‌تواند نقطه اوج این جریان باشد، نه همه آن.

از همین امروز باید برای اربعین ۱۴۰۶ اندیشید. هنر، محصول چند روز مانده به یک رویداد نیست. اگر قرار است شین به یک تجربه ماندگار تبدیل شود، باید نویسندگان، عکاسان، فیلم‌سازان، نمایشگران، شاعران، موسیقی‌دانان، پژوهشگران، پیشکسوتان عرصه هنر از همه سلایق ،فعالان محیط‌زیست و زنان کارآفرین ، در طول سال در کنار یکدیگر برای آن برنامه‌ریزی و تولید کنند.

شین می‌تواند ویترین هویت ایلام باشد؛ جایی که زائر، پیش از آنکه استان را ترک کند، تصویری روشن از فرهنگ، هنر، طبیعت، مهمان‌نوازی و اصالت این دیار با خود ببرد.

اگر اربعین بزرگ‌ترین اجتماع انسانی جهان است، شین می‌تواند بزرگ‌ترین گفت‌وگوی فرهنگی ایلام با جهان باشد؛ گفت‌وگویی که نه در چند روز، بلکه در تمام روزهای سال ادامه پیدا کند. آن روز، شین دیگر فقط نام یک موکب نخواهد بود؛ نام یک جریان فرهنگی خواهد بود که از دل اربعین برخاسته و آینده فرهنگ این سرزمین را روایت می‌کند.

کد خبر /۱۱۵۹۵۷